Ortaokul Öğrencilerinin Sosyal Beceri Düzeylerinin Belirlenmesi

Munise DURAN, Nadir ÇELİKÖZ, Ayşegül ÖZDEMİR TOPALOĞLU
4.718 1.224

Öz


Bu araştırmada ortaokul öğrencilerinin sosyal beceri düzeyleri belirlenmektedir Genel tarama modelinin kullanıldığı araştırmada Malatya il merkezindeki ortaokul okullarında öğrenim gören toplam 291 öğrenciye sosyal beceri ölçeği uygulanmıştır Veri toplama aracı olarak Matsonun olumlu sosyal davranışlar ve olumsuz sosyal davranışlar olarak toplam 47 maddeden oluşan 5 rsquo;li likert tipi sosyal beceri ölçeği kullanılmıştır Ölçeğin Croanbach Alpha iç tutarlık güvenirlik katsayıları sırasıyla; ldquo;olumsuz sosyal davranışlar rdquo; alt ölçeği: 0 81 ldquo;olumlu sosyal davranışlar rdquo; alt ölçeği için 0 83 ve toplam sosyal beceri düzeyleri ise 0 94 rsquo;tür Öğrencilerin sosyal beceri düzeylerinin; cinsiyet sınıf sosyo ekonomik düzey ve yaşadıkları yer değişkenlerine göre karşılaştırıldığı araştırmada elde edilen bulgular şu şekildedir; 1 Cinsiyet değişkeni açısından kızların erkeklere göre genel sosyal beceri düzeyleri daha yüksek bulunmuştur 2 Yaşadıkları yer öğrencilerin sosyal beceri düzeylerini etkilememektedir 3 Olumlu ve olumsuz sosyal davranışlar öğrencilerin ekonomik durumlarına göre faklılaşmaktadır 4 Olumsuz sosyal davranışlar üzerinde sınıf değişkeni etkilidir sınıf düzeyi arttıkça olumsuz davranışlarda da artış eğilimi gözlenmektedir

Anahtar kelimeler


Sosyal beceri, sosyalleşme,orta öğretim

Tam metin:

PDF


Referanslar


Avşar, Z. ve Öztürk, K. F. (2007). Beden Eğitimi Ve Spor Bolumu Öğrencilerinin Sosyal Beceri Düzeylerinin Belirlenmesi (Uludağ Üniversitesi Örneği). Eğitimde Kuram Ve Uygulama, 3 (2), 197-206.

Bacanlı, H. ve Erdoğan, F. (2003). Matson Çocuklarda Sosyal Becerileri Değerlendirme Ölçeği’nin (Messy) Türkçeye Uyarlanması. Kuram Ve Uygulamada Eğitim Bilimleri Dergisi, 3 (2), 351-379.

Bencivenga, A. S. ve Elias, M. J. (2003). Leading Schools Of Excellence in Academics, Character, And Social-Emotional Development. Nassp Bulletin, 87, 60-72.

Caldarella, P., Merrel, K.W. (1997).coomon dimensions of social skills of children and adolescents: Ataxonomy of positive behaviors. Shool Psychology Review, 26 (2), 2642

Cottongim, M. C. (2002). The School’s Role as a Support System for Children of Parental Divorce. Unpublished Dissertation, East Tennessee State University, Tennessee, USA. Churney, A. H. (2000). Promoting children’s social and emotional development: A follow ‐ up evaluation of an elementary school ‐ based program in social desicion ‐ making/social problem ‐ solving. Unpublished Dissertation, The State University Of New Jersey, New Jersey.

Çiftçi, İ., Sucuoğlu, B. (2009). Bilişsel süreç yaklaşımıyla sosyal beceri öğretimi. Ankara. Kök

Çilingir, A. (2006). Fen Lisesi İle Genel Lise Öğrencilerinin Sosyal Beceri Ve Problem Çözme Becerilerinin Karşılaştırılması. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı, Erzurum.

Çubukçu, Z., Gültekin, M. (2006). İlköğretimde Öğrencilere Kazandırılması Gereken Sosyal Beceriler. Bilig/Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, 37, 155-174.

Deniz, M. E. (2003). Üniversite Öğrencilerinin Sosyal Beceri Düzeylerinin Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9, 5015

Doughty, J. E. (1997). The Effect Of Social Skills Curriculum On Student Performance. Paper Presented At The Annual Resarch Colloquium. 3rd, Carrolton GA.

Elliott, S., Malecki, C. K., Demaray, M. K. (2001). New Directions İn Social Skills Asseement And İntervention For Elementary And Middle School Students. Exceptionality, 9 (1), 19-32.

Erdoğdu, M. Y. ve Oto, R. (2004). Sokakta Çalışan Ve Çalışmayan Çocukların Atılganlık Ve Saldırganlık Davranışları Açısından Karşılaştırılmaları. Kriz Dergisi, 12 (3), 11-23. Fields, B. A. (1989). A Classroom Based Social Skills Training Program For Children With Social Competence And School Adjustment Problem. Australia And New Zeland Journal Of Devolopment Disabilities, 15 (12), 99-107.

Halıcı, P. ve Baran, G. (2006). Yatılı İlköğretim Bölge Okullarına Devam Eden Ve Ailesiyle Birlikte Yaşayan 12-14 Yaş Grubundaki Çocukların Saldırganlık Eğilimlerinin İncelenmesi. Adli Psikiyatri Dergisi, 3 (2), 23-30.

Hilooğlu, S. ve Cenkseven, F. (2010). İlköğretim İkinci Kademe Öğrencilerinde Zorbalığı Yordamada Sosyal Beceri Ve Yaşam Doyumunun Rolü. İlköğretim Online, 9(3), 11591173, 2010. [Online]: Http://İlkogretim-Online.Org.Tr 25.01.2013’da alındı.

Kabakçı, Ö. F. ve Fidan, K. (2008). 6-8. Sınıftaki Öğrencilerin Sosyal- Duygusal Öğrenme Becerilerinin Bazı Değişkenlere Göre İncelenmesi”. Eğitim Ve Bilim Dergisi, 33(148), 77Kasatura, İ. (1991). Okul Başarısından Hayat Başarısına. İstanbul Altın Kitaplar Yayınevi, McLoyd, V. C. (1998). Socioeconomic American Psychologist. Disadvantage And Child Development, 53 (2), 185-204.

Menard, N. N. (1998). Divorce From The Child’s Perspective. Unpublished Master Thesis, University of Manitoba, Ottawa, Canada.

Nolan, A. (2003). The reinforcement and impact of social skills education in secondary school and elementary school students.Yayımlanmamış doktora tezi, Pacific Lutheran University, Tacoma Washington.

Pedro-Carroll, J. L. ve Cowen, L. E. (1985). The Children of Divorce InterventionProgram: An Investigation of the Efficacy of a School- Based Prevention Program. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 53 (5), 603-611.

Pelton, J., ve Forehand, R. (2001). Discrepancy Between Mother and Child Perceptions of Their Relationship: I.Consequences for Adolescents Considered Within the Context of Maternal Physical Ilness. Journal of Family Violence, 16 (1), 1-15.

Ramsey, M. (1998). Professional and Popular Medicine in France 1770:1830: The Social World of Medical Practice. Cambridge: Cambridge University Press.

Rose, S. R. (1982). Promoting Social Competence İn Children: A Classroom Aproach To Social And Cognitive Skill Training. Child And Youth Services, 5 (3), 43-59.

Richardson, R. C. (1998). Social Skills İnstruction For Culturally Diverse Adolescents With Behavioral Deficits. Paper Presented At The Annual Super Conference On Special Education

Roseberry, L. (1997). An applied experimental evaluation of conflict resolution curriculum and social skills development. Unpublished Dissertation, Loyola University, Chicago. Seven, S. (2008). Yedi - Sekiz Yaş Çocuklarının Sosyal Becerilerinin İncelenmesi. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18 (2), 151-174.

Suarez, M. (2000). Promoting Social Cometence in Deaf Students The Effect Of An Intervention Program. Journal Of Deaf Studies And Deaf Education, 5 (4), 323-336.

Tillman, Y. R. (1995). İmproving Social Skils İn Scondary Graders Through The İmplementation Of A Peace Education/Conflict Resolution Skilld Curriculum. Practicum II Report, Nova Southheastern Universtiy.

Zins, J. E. ve Wagner, D. I. (1997). Educating Children And Youth For Psychological Competence. In R. J. Illback Ve C.T. Cobb (Eds.) Integrated Services For Children And Families: Opportunities For Psychological Practice (pp.137-156). Washington, DC: American Psychological Association.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.