Psikolojik Danışmanların Bireysel Psikolojik Danışma Uygulamaları ve Bu Uygulamalardaki Yeterliklerine İlişkin Algıları

Mustafa PAMUK, Taşkın YILDIRIM
3.446 547

Öz


Bu araştırmanın amacı, psikolojik danışmanların bireysel psikolojik danışma uygulamalarını ve bu uygulamalardaki yeterlik algılarını incelemektir. Araştırmanın katılımcılarını 344 psikolojik danışman oluşturmaktadır. Araştırmada frekans, yüzde, ki kare istatistiği ile içerik analizi kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre psikolojik danışmanların büyük çoğunluğunun danışman olarak yaşantı geçirdikleri; çoğunluğunun usta-çırak ilişkisi (süpervizyon) içinde dönüt aldıkları; çoğunluğunun çalıştıkları kurumda bireysel psikolojik danışma yaptıkları; çoğunluğunun bireysel psikolojik danışma yapmada kendilerini yeterli olarak algıladıkları ve çoğunluğunun bireysel psikolojik danışmaya ilişkin eğitimlere katılmadıkları bulunmuştur. Ayrıca psikolojik danışmanlar bireysel psikolojik danışmanın daha iyi yapılabilmesine ilişkin önerilerinde Milli Eğitim Bakanlığı (MEB), Üniversite, Okul ve Psikolojik Danışman ana temalarına vurgu yaptıkları bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar ilgili alanyazın ışığında tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.


Anahtar kelimeler


Bireysel psikolojik danışma; yeterlik algısı; süpervizyon; psikolojik danışman

Tam metin:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.17679/iuefd.17275647

Referanslar


Anjel, M. ve Özkan, R. (2009). Türkiye’de PDR alanında gözetim: Bir durum saptaması

http://www.yoret.org.tr/Bilgi.asp 4 Temmuz 2012 tarihinde indirildi.

Aydemir-Sevim, S. ve Hamamcı, Z. (1999). Psikolojik danışmanların mesleki doyumları ile

mesleki yeterlilikleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi,12, 39-46.

Balcı, S. (1996). Danışma becerileri eğitiminin üniversite öğrencilerinin iletişim beceri düzeyine etkisi. Yayınlanmamış Doktora Tezi, 19 Mayıs Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Samsun.

Büyüköztürk, Ş.(2008). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Ankara: Pegem AYayıncılık

Cashwell, T. H., and Dooley, K. (2001).The Impact of supervision on counselor self-efficacy,

The Journal of Supervision in Psychotherapy and Mental Healt, 20(1) 39-47.

Cormier, S. (1990). Systematic training of graduate-level counselors: A reaction. The Counseling Psychologist, 18:446-454,

Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Programs (2009). 2009 Standards. Alexandria: Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Programs

Dye, H.A., and Borders, L.D.(1990).Counseling supervisors: Standars for preparation and

practice. Journal of Counseling and Development,69,27-29.

Fitch, T. J., and Marshall, J.L. (2004). What counselors do in high-achieving schools: A study on the role of the school counselor?, Professional School Counseling, 7,3,172.

Güngör, Z. (2010).Okul psikolojik danışmanları ile öğretim elemanlarının mesleğe ilişkin bazı konulardaki algılarının incelenmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İnönü

Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Malatya.

Gibson, R.L., and Mitchell,M.H.(1981). Introduction to guidance. New York: Macmillan

Publishing Co.

Gündüz, B. ve Çelikkaleli, Ö. (2009). Okul psikolojik danışmanlarında mesleki yetkinlik inancı. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,5(1),119-133.

Hamamcı, Z., Murat, M. ve Çoban, A. (2004, 6-9 Temmuz). Gaziantep’teki okullarda çalısan

psikolojik danısmanların mesleki sorunlarının incelenmesi. XIII. Ulusal Eğitim Bilimleri Kurultayında sunuldu, Malatya.

Hamamcı, Z., Oskargil-Göktepe, E. ve İnanç, N. (2004, 6-9 Temmuz). Okullarda çalışan psikolojik danışmanların mesleki yönden kendilerini geliştirmeleri ve mesleki doyumları ile ilişkisinin incelenmesi, XIII. Ulusal Eğitim Bilimleri Kurultayında sunuldu, Malatya.

Hatipoğlu, H. (2010). Okullarda yürütülen psikolojik danışma ve rehberlik uygulamalarının

belirlenmesi ve bazı değişkenler açısından incelenmesi, Yayınlanmamış Yüksek

Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana.

İkiz, F.E.(2010). Psikolojik danışmanların tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi. Ahi Evran

Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11, 2, 25-43.

Kepçeoğlu, M. (1981). Temel eğitimde rehberlik ve psikolojik danışma hizmetlerini düzenlenmesine ilişkin bazı esaslar temel eğitim sorunları. Ankara: Türk Eğitim Derneği,121-124.

Kuzgun, Y. (1997). Rehberlik ve psikolojik danışma. (Besinci baskı). Ankara: ÖSYM Yayınları.

Kuzgun, Y. (2000). (2000).Meslek danışmanlığı uygulamalar-kuramlar. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Leech, N.L., and Onwuegbuzie, A.J. (2007). A Typology Of Mixed Methods Research Designs. Quality & Quantity: International Journal of Methodology, 43, 265–275.

Nazlı, S.(2007). Psikolojik danışmanların değişen rollerini algılayışları. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi,10,18,1-17.

Owen-Korkut, F., Acar, T., Haskan, Ö. ve Kızıldağ, S.(2011,3-5 Ekim). Psikolojik danışma ve

rehberlik programlarının mezunlar tarafından değerlendirilmesi. XI. Ulusal Psikolojik Danışma ve Rehberlik Kongresi'nde sunuldu, İzmir.

Özgüven, İ.E. (1990). Ülkemizde psikolojik danışma ve rehberlik faaliyetlerinin dünü ve bugünü. Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi,1, 4-15.

Özyürek, R. (2009). Okullarda psikolojik danışma ve rehberlik uygulamaları ve öğrencilere sağlanan süpervizyon olanakları: Ulusal bir tarama çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi,32, 54-63.

Özyürek, R. ve Kılıç-Atıcı, M. (2002). Üniversite öğrencilerinin meslek seçimi kararlarında

kendilerine yardım eden kaynakların belirlenmesi. Türk Psikolojik Danışma ve

Rehberlik Dergisi, 17, 33-42.

Pişkin, M. (1989). Orta dereceli okullarda görevli, yönetici, öğretmen ve danışmanların ideal ve gerçek danışmanlık görev algıları.Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara

Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Roffers, T., Cooper, A.B.B., and Sultanoff, S.M. (1988). Can counselor trainees apply their skills in actual client interviews?, Journal Of Counseling And Development.(abstracts) 66, 385-385.

Sharpley, F.C. and Ridgway, R.I. (1991). The relevance of previous knowledge of psychology to training in basic counseling skills. Counselor Education And Supervision. 19,3,298-306.

Swank, J.M. (2010). Assessing the psychometric properties of the counseling competencies

scale: A measure of counseling skills, dispositions, and behaviors, Unpublished

dissertation, University of Central Florida,Orlando, Florida.

Tanikyan, A. (2008). Ruh sağlığı alanında hizmet verenlerin çalışma ortamlarındaki tükenmişlik düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Terzi, S., Ergüner-Tekinalp, B. ve Leuwerke, W. (2011). Psikolojik danışmanların okul psikolojik danışma ve rehberlik hizmetleri modeline dayalı olarak geliştirilen kapsamlı psikolojik danışma ve rehberlik programını değerlendirmeleri. Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi,1, 1,51-60.

Uz Bas, A. ve Siyez, D.M.(2005, 21-23 Eylül). Okul psikolojik danışmanlarının psikolojik

danışma ve rehberlik uygulamalarına yönelik yaklaşımlarının çeşitli değişkenlere

göre değerlendirilmesi. VIII.Ulusal Psikolojik Danışma ve Rehberlik Kongresinde

sunuldu, İstanbul.

Voltan-Acar, N. (2001). Grupla psikolojik danışma ilke ve teknikleri. Ankara: Nobel Yayın

Dağıtım.

Whiston, S.C. and Coker, J.K. (2000).Reconstructing clinical training: Implications from

research. Counselor Education & Supervision, 39(4),228-253.

Yıldırım, T. (2010). Psikolojik danışmadan önceki oturum: Dinamik anamnez alma ve karar

verme, III. Uygulamalı Psikolojik Danışma ve Rehberlik Kongresi Çalıştay, Bildiri

ve Poster Sunum Özetleri Kitabı, Ankara.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.