NANOTEKNOLOJİ KONUSUNDA İŞBİRLİKLİ ÖĞRENME YÖNTEMİNİN ORTAÖĞRETİM 10.SINIF ÖĞRENCİLERİNİN AKADEMİK BAŞARI VE GÖRÜŞLERİNE ETKİSİ

Sibel Kılınç Alpat, Melis Arzu Uyulgan, Seda Şeker, H. Şeyma Altaş, Ezgi Gezer
1.368

Öz


Bu araştırmanın amacı, Nanoteknoloji konusunda uygulanan işbirlikli öğrenme yönteminin ortaöğretim öğrencilerinin akademik başarı ve görüşlerine etkisini belirlemektir. Çalışmada öğrencilerin akademik başarılarına sosyo demografik özelliklerinin ve Nanoteknoloji ile ilgili etkinliğe katılma durumlarının etkisi de araştırılmıştır. Araştırma, İzmir ilindeki bir Anadolu Lisesinde öğrenim gören onuncu sınıf öğrencileri (N=127) ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada kontrol gruplu ön test-son test yarı deneysel desen uygulanmıştır. Deney grubunda oyun kartlarıyla desteklenmiş işbirlikli öğrenme yöntemi, kontrol grubunda ise sunuş yoluyla öğretim stratejisi uygulanmıştır. Araştırmanın verileri; kişisel bilgi formu, Nanoteknoloji konusuna ilişkin akademik başarı testi, yapılandırılmış görüş formu ve yarı yapılandırılmış görüşmeler ile toplanmıştır. Araştırma sonucunda, son test akademik başarı puanlarına göre deney grubu öğrencilerinin lehine anlamlı bir fark bulunmuştur (p<.05). Görüşme sonuçlarında; deney grubu öğrencilerinin etkinlik ile ilgili çoğunlukla olumlu görüşlerde bulundukları, kontrol grubu öğrencilerinin ise daha çok uygulama eksikliği, ders işlenişinin sıkıcı ve etkisiz olması gibi olumsuz görüşleri olduğu sonucuna ulaşılmıştır.


Anahtar kelimeler


Nanoteknoloji; işbirlikli öğrenme; jigsaw; oyun kartları; ortaöğretim öğrencisi



Referanslar


Ak, N. (2009). Nanoteknoloji eğitiminin lise düzeyine uyarlanması. (Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Akaygün, S. (2010). A nanoscience workshop for and from pre-Service teachers. 10th European Conference on Research in Chemisty Education sunulmuş poster bildiri, Krakow, Poland, 04-07 Temmuz.

Aslan, O. ve Şenel, T., (2015). Fen alanları öğretmen adaylarının nanobilim ve nanoteknoloji farkındalık düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 24, 363-389.

Atabaş, Ü. (2012). İlköğretim öğrencilerini nanoteknoloji ve biyoteknoloji konularında eğitmeye ve bilgilendirmeye yönelik bir çalışma. (Yüksek Lisans Tezi). Fatih Üniversitesi Mühendislik ve Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Ban, K. ve Kocijancic, S. (2011). Introducing topics on nanotechnologies to middle and high school curricula. Erişim tarihi: 19.07.2016, http://www.wiete.com.au/conferences/2wctee/papers/14-06-Ban-K.pdf.

Beck, L. L. ve Chizhik, A. W. (2008). An experimental study of cooperative learning in cs1. Erişim tarihi:17.06.2016, http://dx.doi.org/10.1145/1352135.1352208.

Bourner, J, Hughes M. ve Bourner, T.( 2001). First-year undergraduate experiences of group project work, Assessment and Evaluation in Higher Education, 26(1), 19-39.

Bowman, D. M. ve Hodge, G. A. (2007). Nanotechnology and public interest dialogue: Some international observations. Bulletin of Science Technology Society, 27, 118-132.

Box, J. A. ve Little, D. C. (2003). Cooperative small-group instruction combined with advanced organizers and their relationship to self-concept and social studies achievement of elementary school students. Journal of Instructional Psychology, 30, 285–287.

Büyüköztürk, Ş. (2014). Deneysel Desenler (4.Baskı), Ankara: Pegem Akademi yayıncılık.

Chang, R., P., H. (2006). A call for nanoscience education. Nanotoday, 1(2), 6-7.

Daly, S., Hutchinson, K. ve Bryan, L. (2007). Incorporating nanoscale science and engineering concepts into middle and high school curricula. Erişim tarihi: 02.08.2016, http://icee.usm.edu/icee/conferences/asee2007/papers/1686_INCORPORATING_NANOSCALE_SCIENCE_AND_ENGI.pdf.

Doymuş, K., Şimşek, Ü. ve Bayrakçeken, S. (2004). İşbirlikçi öğrenme yönteminin fen bilgisi dersinde akademik başarı ve tutuma etkisi. Türk Fen Eğitimi Dergisi, 1(2), 103-115.

Drane, D., Swarat,S., Light, G., Hersam, M. ve Mason,T. (2009). An evaluation of the efficacy and transferability of a nanoscience module. Journal of Nano Education, 1, 8-14.

Ekli, E. (2010). İlköğretim ikinci kademe öğrencilerinin nanoteknoloji hakkındaki temel bilgi ve görüşleri ile teknolojiye yönelik tutumlarının bazı değişkenler açısından araştırılması. (Yüksek Lisans Tezi). Muğla Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Muğla.

Elmarzugi, N. A., Keleb, E. I., Mohamed, A. T., Benyones, H. M., Bendala, N. M., Mehemed, A. I. ve Eid, A. M. (2014). Awareness of libyan students and academic staff members of nanotechnology. Journal of Applied Pharmaceutical Science, 4(06), 110-114.

Enil, G. ve Köseoğlu, Y. (2016). Fen bilimleri (fizik, kimya ve biyoloji) öğretmen adaylarının nanoteknoloji farkındalık düzeyleri, ilgileri ve tutumlarının araştırılması. International Journal of Social Sciences and Education Research, 2(1), 61-77.

Gök, Ö., Doğan, A., Doymuş, K. ve Karaçöp, A. (2009). İşbirlikli öğrenme yönteminin ilköğretim öğrencilerinin akademik başarılarına ve fene olan tutumlarına etkileri. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 29(1), 193-209.

Haller,R., C.,Gallagher,V., J.,Weldon,T., L ve Felder,R., M., (2000). Dynamics of peer interactions in cooperative learning. Journal Engineering Education, 89(3), 285-293.

Hingant, B. ve Albe, V. (2010). Nanosciences and nanotechnologies learning and teaching in secondary education: A review of literature. Studies in Science Education, 46(2), 121-152.

Jones, M. G., Blonder, R., Gardner, G. E., Albe, V., Falvo, M. ve Chevrier, J. (2013). Nanotechnology and nanoscale science educational challenges. International Journal of Science Education, 35(9), 1490–1512.

Karasar, N. (2005). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Ankara: Nobel yayıncılık.

Karataş. F. Ö. ve Ülker, N. (2014). Kimya öğrencilerinin nanobilim ve nanoteknoloji konularındaki bilgi düzeyleri. Türk Fen Eğitimi Dergisi (TUSED), 11(3), 103-118.

Kılınç, A. (2014). İşbirlikli öğrenme yönteminin (jigsaw tekniği) asitler ve bazlar konusunda öğrenci başarısına etkisi ve öğrenci görüşleri. (Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Kıncal, R. Y., Ergül, R. ve Timur, S. (2007). Fen bilgisi öğretiminde işbirlikli öğrenme yönteminin öğrenci başarısına etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32, 156-163.

Kulinowski, K. M., (2006). Incorporating nanotechnology into K-12 education. M.C. Roco, W. S. Bainbridge, (Ed.), Nanotechnology: Societal Implications - Individual Perspectives, (ss. 322-327), Berlin, Heidelberg: Springer.

Laherto, A. (2010). An analysis of the educational significance of nanoscience and nanotechnology in scientific and technological literacy. Science Education International, 21(3), 160-175.

Laherto, A., (2012). NanoScience education for scientific literacy: Opportunities and challenges in secondary school and in out-of-school settings. (Doctoral dissertation). University of Helsinki, Finland.

Mayring, P., (2001). Nitel sosyal araştırmaya giriş (A. Gümüş ve M. S. Durgun, Çev.). Adana: Baki Kitabevi.

Meyyappan, M., (2004). Nanotechnology education and training, Journal of Materials Education, 26(3), 311-320.

Milli Eğitim Bakanlığı (MEB), (2015). Milli Eğitim Temel Kanunu. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.

Murday, J. (2009). Partnership for nanotechnology education. NSF Report. Erişim tarihi: 18.08.2016, http://www.nsf.gov/crssprgm/nano/reports/educ09_murdyworkshop.pdf

Özdoğan, E., Demir, A. ve Seventekin, N. (2006). Nanoteknoloji ve tekstil uygulamaları. Tekstil ve Konfeksiyon, 16(3), 159-168.

Özsoy S. ve Özsoy G. (2013). Effect size reporting in educational research. Elemantary Education Online, 12(2), 334–346.

Roco, M. C. ve Bainbridge, W. S. (2005). Societal implications of nanoscience and nanotechnology: Maximizing human benefit. Journal of Nanoparticle Research, 7, 1–13.

Sagun-Gököz, B. ve Akaygün, S. (2013). Üniversiteden liseye uzanan köprü: Bir nanobilim atölye çalışması. Boğaziçi Üniversitesi Eğitim Dergisi, 31(2), 49-72.

Sahin, N. ve Ekli, E. (2013). Nanotechnology awareness, opinions and risk perceptions among middle school students. International Journal of Technology and Design Education, 23(4), 867-881.

Schank, P.,Krajcik, J. ve Yunker, M. (2007). Can nanoscience be a catalyst for education reform. F. Allhoff, P. Lin, J. Moor, J. Weckert (Editörler), Nanoethics: The Ethical and Social Implications of Nanotechnology, Hobeken, NJ: Wiley Publishing.

Sousa, D. A. (2006). How the brain learns. Heatherton, Vic.: Hawker Brownlow Education.

Stevens, S., Sutherland, L., Schank, P. ve Krajcik, J. (2007). The big ideas of nanoscience. Erişim tarihi: 09.09.2016, http://www.hice.org/projects/nano/index.html.

Şenel, A. (2009). Nanoteknoloji kavramlarına ilişkin rehber materyal geliştirilmesi. (Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Şenocak, E. (2014). A survey on nanotechnology in the view of the Turkish public. Science Technology & Society, 19(1), 79–94.

Türnüklü, A. (2000). Eğitimbilim araştırmalarında etkin olarak kullanılabilecek nitel bir araştırma tekniği: Görüşme. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 6(24), 543-559.

Wansom, S., Mason, T. O., Hersam, M. C., Drane, D., Light, G., Cormia, R., Stevens, S. ve Bodner, G. M. (2009). A rubric for post-secondary degree programs in nanoscience and nanotechnology. International Journal of Engineering Education, 25(3), 615-627.

Yawson, R. M. (2012). An epistemological framework for nanoscience and nanotechnology literacy. International Journal of Technology and Design Education, 22(3), 297–310.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2006). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (Altıncı baskı). Ankara: Seçkin Yayınevi.

Zain, Z. M., Subramaniam, G., Rashid, A. A. ve Ghani, E. K. (2009). Teaching students' performance and attitude. Canadian Social Science, 5(6), 92-102.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.